عشق

آبراهام مزلو معتقد است دو نوع عشق داريم :عشق ناشي از كمبود و عشق ناشي از وجود.عشق ناشي از كمبود در واقع عشق نيست ، خود خواهي محض است،اين عشق مانند عشق فرزند به مادر است. فرزند از روي خود خواهي خود، از روي نياز،به مادر به اصطلاح عشق مي ورزد او محتاج مادر است بدون مادر هيچ است نمونه ي بارز آن وجود خانه ي سالمندان است اگر اين عشق واقعي بود هرگز خانه ي سالمنداني وجود نداشت در اين نوع عشق تو سعي مي كني مالك طرف مقابلت شوي به نظر من اين يك نوع تب است سريع اوج مي گيرد وبه همان سرعت فروكش مي كند.و حال عشق ناشي از وجود،اين نوع عشق به تدريج به وجود مي آيد.تو وجودت را از ياد مي بري ،سر تا پا معشوق مي شوي اين عشق ايثار و از خود گذشتگي است ،اين عشق كمياب است، نوعي اكسير،اين عشق در مرتبه نياز نيست ،ناب ناب است، فقط حرف از دادن است. دادن و دادن. گرفتني در كار نيست. شايد دليل اينكه تا به حال اجازه عاشق شدن را به خود نداده ام اين است كه هنوز نوع ناب آن را نيافته ام.